Het avontuur van mijn leven begon in september 1968 toen ik werd geboren in mijn geboortedorp en woonplaats Volendam. Ik zag het eerste levenslicht in een voor mijn ouders verdrietige en verwarrende tijd. Mijn timing om geboren te willen worden was nogal ongelukkig, want ik koos het moment dat gelijk viel met de dag dat mijn moeders vader, mijn opa, stierf.
Uit de verhalen die ik hierover pas veel later heb gehoord kan ik alleen maar concluderen dat het verdriet over het verlies van mijn moeders vader en de vreugde over mijn geboorte in de kraamtijd hand in hand zijn gegaan. Stilstaan bij welke gevoelens en emoties de dood van mijn opa en mijn geboorte teweeg moet hebben gebracht bij mijn moeder en de rest van de familie heeft pas veel later in mijn leven betekenis gekregen.
Net als het onzichtbare effect dat de dood van mijn opa op mijn leven heeft gehad.
Het vraagt nogal wat om je voor te stellen wat een impact de geboorte van je kind en de dood van je vader op één dag heeft op je gevoelens en emoties. Ik heb het mijn moeder nooit gevraagd, niet op de manier die ik nu voor ogen zou hebben. En weet je, dat is ook helemaal prima, want voor mijn moeder was het moeilijk, of eigenlijk onmogelijk, om haar pijn, gevoelens en emoties te laten zien. Als ik er al naar vroeg dan gaf ze aan dat ze het niet kon, niet kon huilen, wellicht bang om zichzelf te verliezen in de pijn en het verdriet dat haar in het leven ten deel viel. Zoals velen van ons teveel verweven met het patroon van overleven, van jezelf sterk houden, als het leven je beproefd.
Je pijn en verdriet toelaten en doorvoelen is een gevaar voor dit patroon, een spelbreker, die de illusie van de mentale kracht van sterk zijn zou kunnen breken. Ik kan me nog herinneren dat mijn moeder me vertelde, dat als ze ooit haar tranen zou laten vloeien, ze veel te bang was dat ze het tranendal nooit meer zou kunnen stoppen. Dat is ook niet gebeurd. Ze is sterk gebleven tot haar eigen moment van sterven in mei 2020. Mijn moeder was een liefdevolle, krachtige vrouw met een ijzersterke gelovige en positieve geest, maar ook een vrouw met een levenslange fragiele gezondheid die dag in, dag uit, effect had op haar leven en ons gezin. Ze is en blijft voor mij, in wie ze was, mijn grootste voorbeeld en inspiratiebron.
Toch heb ik het leven heel lang, heel moeilijk gevonden, heb me zonder alleen te zijn toch enorm eenzaam gevoeld, heb voortdurend angst ervaren voor de wereld buiten mij en heb jaren geworsteld met zoveel vragen in mijn binnenwereld. Mijn overlevings- en beschermingsmechanismes stonden 24 uur per dag paraat en mijn hoofd ging oh zo vaak aan de haal met de verhalen waarin ik constant in hetzelfde cirkeltje rond bleef draaien. Met maar één conclusie, dat ik geen enkele reden had om me zo te voelen. Er misschien wel genoeg sores speelde, maar ik daarentegen gezond was, een prachtig gezin en een mooi huis had, een goede baan bij de overheid. Eigenlijk alles wat je je maar wensen kan om gelukkig te zijn……….En toch, ik voelde het niet…..ik voelde niets, behalve een gevoel van leegte, eenzaamheid……!
Tot het moment, nu meer dan tien jaar geleden, dat dit niet meer kunnen voelen van de vreugdevolle dingen in mijn leven, mij leidde naar mijn innerlijke zoektocht. Naar mijn vinden, mijn worstelingen, mijn vreugde en geluksmomenten, mijn vallen en opstaan, mijn twijfels, mijn inzichten, mijn geboorte en de dood, mijn familielijnen, mijn verdriet, mijn rouw, mijn pijn en mijn angst, mijn rust, ruimte, vrijheid en diepe dankbaarheid. En onderweg op mijn pad groeide stap voor stap de verbinding en vertrouwen in het avontuur dat leven heet.